Zo, bijna m’n eerste werkweekje achter de rug. Het was weer lekker druk & chaotisch maar vond het super de kindjes weer te zien. Ik merk gelijk weer dat ik aan het werk ben geslagen: hoofdpijntjes, moeheid & vooral buikpijn/verkouden.
Gelijk de eerste dagen voel je gelijk weer dat je bent begonnen. Indendito: Je lichaam. Het is wat dat betreft toch zwaar werk wat ik doe, de hele dag ben je in beweging, de hele dag ogen in je rug om te kijken of alles wel goed gaat met de kids en ze vaak optillen voor de taken die moeten worden gedaan en/of knuffels als ze zijn gevallen.
Toch hou ik er zielsveel van. Vooral na bijna 2 weekjes ze niet gezien te hebben was het weer gaaf de kids te zien. Ik had ze toch wel ergens een beetje gemist; vooral omdat het toch mijn eigen groeppie is. Ik stop er echt m’n ziel & zaligheid in.
Nieuwtje die ik hier nog niet had vermeld: Mijn leidinggevende gaat weg. Wel balen en ben benieuwd wat we ervoor terug krijgen. Misschien is het wel niet veel soeps.. Ik zie het vanzelf wel. Ik hoop dat ze het op een korte termijn oplossen.. Zou wel fijn zijn: weten waar je aan toe bent.
Ik kan dit werk echt mijn hele leven wel blijven doen, ookal is het soms vermoeiend en zwaar de kids maken weer heel wat goed en daar doe je het uiteindelijk voor [en ookwel voor de ouders] Een kindje wat laatst wegging [de moeder daarvan] kwam naar me toe om te vertellen hoeveel ze aan me had gehad & haar kindje ook. Daar doe je het uiteindelijk voor… ^^